Δυο Πατρίδες και Δυο Ξενιτιές… Πόλεμο στήσανε τρανό, Ελλάδα κι Αυστραλία, του κόπου μου το μερτικό, ελέγχουν με μανία. Αναμαλλιάρες και οι δυο, σα μαύρες Ερινύες με πολεμάνε σα θεριό, γεμίσανε μανίες. Υπάλληλοι, Υφυπουργοί, Σύμβουλοι και Πολιτικοί, σαν τις Σειρήνες σκούζουνε και σπάνε τη σιωπή. Αλλάζουν, σαν πουκάμισα κι ανάλογα, τους παίχτες, γίνονται ανάξιοι, δειλοί, του κόσμου, θεομπαίχτες. Δύο Πατρίδες γνώρισα, δυο ξενιτιές με δέρνουν, ξωπίσω από το άρμα τους, σαν Έκτορα με σέρνουν. Η μιά, ρίχνει τα κρίματα, στην άλλη και κυλούνε, τα χρόνια, αδυσώπητα και με πετροβολούνε. Ασκοί Αιόλου άνοιξαν, σκοταδισμός, αντάρα, τείχη υψώνουνε ψηλά, ανάθεμα, κατάρα. Με πιάνουν, με συνθλίβουνε, σαν πέτρες Συμπληγάδες, είμαι Ραγιάς, νομίζουνε και κείνες οι Πασάδες. Ζύγια και πλάστιγκες, ομπρός, βάζουνε στην ψυχή μου, κι αναμετρούνε την καρδιά, το βιος και τη ζωή μου. Αξιοπρέπεια καμιά, φιλότιμο κανένα, μόνο απόηχος πικρός, αχολογά εδώ πέρα. Στων Ποσειδώνων την οργή, η Αθηνά αντρειεύει Τον Οδυσσέα με στοργή, φυλά και προστατεύει. Είν' η Ιθάκη μακρινή και οι Μνηστήρες χύμα, μα, το σκαρί το γέρικο, κόντρα πάει στο κύμα. Ο Μετανάστης... δεν πουλά εύκολα, τη φυλή του, γερά κρατά τη ρότα του, να φθάσει στο νησί του.Χτυπά την πρύμνη του, βαριά, πάνω στην αδικία, δε λέει να σπάσει, να καμφθεί σ' αυτήν την παρωδία. Μονάχος στέκεται ορθός, στο πιο ψηλό κατάρτι, δεμένος με το ριζικό, πιστός πάνω στο χάρτη. Κι αν τον ντροπιάζει, πάντοτε η κάθε ηγεσία, το ΟΧΙ, λέει σταθερά και γράφει Ιστορία. Αμαλία Τραβασάρου - Αθήνα 1999 Αφιερωμένο, στον Έλληνα Μετανάστη, που τιμά την Ελλάδα και κρατά ψηλά το λάβαρο της λευτεριάς και της περηφάνιας, μέχρι τα γηρατειά του. Και σ' όλους εκείνους που ηγούνται "νεο-ελληνικά" και ντροπιάζουν, με τα καμώματά τους, το Λαό μας, την Παγκόσμια Πατρίδα μας και τον απανταχού Ελληνισμό, ως Έθνος.
| 
